Door Piet Halma: The Devil Outside

De wat minder fijne kanten van het fundamentalistische christendom kennen we intussen wel. Opgelegde dogma’s, weinig ruimte voor zelfontplooiing en sterke karakters die zichzelf als van God gegeven leiders opvoeren.

The Devil Outside is zo’n film. In de openingshots zien we de nog net niet puberende Robert (Noah Carson) door een beslagen ruit naar buiten kijken. Dat is de wereld waar de duivel woont. Het speelt zich allemaal af in de arm maakte mijnstreek van Nottingham, Noord Engeland. De plaatselijke baptistengemeente krijgt bezoek van een uit de gevangenis ontslagen prediker David die beweert dat het einde van de wereld nabij is, tenminste als de stad zich niet bekeert. Roberts moeder is helemaal onder de indruk van zijn charisma, maar heimelijk voel je dat zij ook verliefd op hem is. Ook al zal zij dat niet toegeven.

Maar eigenlijk draait de film om Robert, gepest op school vanwege zijn afwijkende gedrag. Als hij toch bevriend raakt met Marcus, een andere jongere in de kerk gaat een wereld voor hem open: een collectezak is er ook om geld uit te halen en porno heb je dat ooit gezien? En geloof jij in die Jezus shit?, vraagt hij.

Moeders fundamentalisme gaat zo ver dat hij geen schoolboeken meer mag lezen over evolutie en andere wetenschappen; televisie kijken is er al helemaal niet bij. Als Robert een lijk ontdekt in het bos ziet hij daarin het gezicht van Jezus, en wat lijkt die sprekend op het schilderij van Jezus prominent aanwezig op zijn slaapkamer. Hij bekent Jezus in het bos te hebben gezien; zijn moeder ziet dit als een teken van God en de voorganger als een openbaring die vervolgens de hele gemeente uitnodigt hun schulden op te biechten; en dat zijn er nogal wat. Gokken overspel, porno noem maar op.

Robert gaat langzamerhand zijn eigen keuzes maken, maar dat valt hem niet mee. Moeder wijst alle adolescente verleidingen af en de vader…, ja die laat het aanvankelijk allemaal maar lopen. Wat moet hij ook met de prediker die intussen ook in zijn huis is komen wonen? En trouwens, waarom is hij zelf nog steeds bij deze vrouw?

Deze film is zwaar over de top als het gaat om de positionering van de extreem fundamentalistische prediker en de vrouw die hem blind volgt. Maar wel weer aards als het als het gaat om de losmakende rol van Marcus. Heeft de filmmaker Evan Popplestone zelf iets af te rekenen met zijn eigen verleden?

Maar toch: dit psychologische drama blijft je de ogen openhouden voor iedere vorm van fundamentalisme en als zodanig ook wel weer boeiend.

Piet Halma

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: